Thurso! Zegnamy Szkocje.

W koncu slonce! Pachnace szkockie laki-to cos wyjatkowego. Na taki dzien mozna czekac kilka deszczowych. Trasa do Reay przeszla nam szybko i milo-bez silnego wiatru i podjazdow.
W czasie przerwy na lody Jas wypatrzyl czerwona dziewczynke, jak sie po chwili okazalo-Kaline. Po chwili zajadalismy sie genialna pomidorowka mamy Agnieszki, a nasza Maryska kolysala sie w ramionach taty Romka. Brat Bartek zapoznal nas ze szczurami i pozyczyl nam straszna maske. Nie spotkalismy tylko malej siostrzyczki Malwinki, ktora slodko chrapala na gorze. Pani Agnieszko! Kazdy kolarz marzy o takiej zupie!
W Thurso zrobilismy piknik na placu zabaw, z kolacja z take away. Jas wybawil sie na hustawkach, aarysie dopadla miejscowa dziewczynka. Pod wieczor na prom i po poltorej godz. wyladowalismy w Stromness. W czasie rejsu widac bylo dluga chmure nad Orkadami, w ktora gladko wplynelismy..

Melvich hotel-rest nr 2.

Zostalismy 2 noce w Melvich Hotel. Niewielki, ale profesjonalny hotel ze swietna restauracja i prawdziwie angielskim ogrodem. W miejscu na koncu swiata.

Bettyhill-Melvich-koszmarne 13mil.

Na campie oprocz nas mieszkala w przyczepie-domku rodzina z Dover. (Byla tez jedna cyklistka, ale uciekla do hotelu.) John, lat 3, jak tylko zauwazyl Jasia, ze szczescia wyniosl wszystkie swoje pistolety na wode. Oprocz tego kupke straszydel. W koncu mozna bylo z kims pogadac! Zabawa byla przednia, bo chlopaki laly sie woda, co nie robilo zadnej roznicy, bo i tak lalo. Zrobilo sie zimno i silny wiatr. Starzy mieszkancy narzekali, ze lata jak nie na, tak juz pewnie nie bedzie w tym roku.
Ruszylismy w droge pozniej niz zwykle, troche sie ociagajac. Mielismy przed soba 13 mil, ale przez 3 dosc strome gory. Jakie dokladnie, okazalo sie juz w krotce. Jajecznicy starczylo na pierwszy, 7km podjazd. Wiatr byl tak silny, ze trzeba bylo pedalowac jadac w dol. Wylo tak glosno, ze nie slyszalam wlasnych mysli. Druga i trzecia gorka, choc mniejsze, daly nam porzadnie popalic, podobnie trawersy. Wleklismy sie pare godzin od czasu do czasu pstrykajac foty. Na szczescie dzieci slodko przespaly cala te makabre. Jedno karmienie w budce telefonicznej.

Midges i kleszcze, czyli uciekamy z lasu nad morze!

Tak sie skonczyl biwak na dziko-polowa druzyny zaliczyla po kleszczu, a wszyscy zostali do miesa objedzeni przez midges. To zdecydowanie najbardziej upierdliwa rasa na ziemi! I na pewno ostatni biwak w lesie tej wycieczki, poki zyje. Spakowalusmy manatki w ekspresowym tempie.
Po kilku km udalo nam sie snuadanie z kapiela w jeziorze, dopuki nie zaczelo lac..
Przejechalismy deszczowa doline Strathnaver,ktora slynela z kiedys najwiekszej hodowli owiec w Szkocji. Po drodze biwak w kosciele-suszrnie, karmienie, pielucha i herbata. Wieczorem, juz w lepszej pogodzie, dojechalismy do Bettyhill. Bajkowe widoki, piekna piaszczysta plaza-to miasteczko zawieszone na klifowym wybrzezu zrobilo na mnie najwieksze jak dotad wrazenie. Zielone lagodnosci z rozrzuconymi starymi kamiennymi domkami, a wszystko na koncu swiata Jeden malenki sklepik-poczta, opustoszaly hotel i zapyzialy camp. Moze nie brzmi to specjalnie zachecajaco, ale ja mam nadzieje wrocic kiedys w to miejsce.

Lairg-Altnaharra i jeszcze kawalek.

Dobra noc u pani Saddler w Lairg-sicho i cieplo, na przywitanie herbata i pranie w prezencie. Ciekawy dom, ciekawa historia. Po sniadaniu pozegnalismy sie w kolorowym, pelnym kwiatow ogrodzie. Pewnie juz sie nie spotkamy..
Nasza droga przez Highlands biegnie prosto jak biczem strzelil na polnoc. Wspinalismy sie w delikatnym, choc niekonczacym sie podjezdzie 12mil, stamtad reszta trasy w dol, do Altnaharra. W okol same laki i troche lasu. Czasem pojedynczo rozrzucone domostwa w oddali. Jedzie sie niestety glowna droga, ale ruch niewielki, bo na calej dlugosci jednopasmowka. Tutaj juz wyraznie pachnie odludziem.
Zaraz po przejechaniu przelamania Crask wjezdza sie w prost na Crask Inn-jest to stara gospoda, zalozona tak dawno jak w 1815 roku. Do dzis bez doprowadzonej elektrycznosci, bialy domeczek z zadbanym ogrodkiem rysuje sie abstrakcyjnie na tle rozleglego pustkowiach. W Crask Inn mozna zjesc, wyspac sie i nagadac. Gospoda prowadza 2 szalone panie- Szkotka i Holenderka. Dostalismy zupe, piwo, tosty i pake jedzenia na droge. Po 2 godz popasu wyjezdzalismy przy wiwacie komitetu pozegnalnego zlozonego z gospodarek i starych bywalcow.
Altnaharra, czyli hotel i 2 i pol farmy przejechalismy tylko, zeby po chwili rozbic oboz przy Loch Naver.

Jan chce do domu. 13mil.

Caly dzien nam lalo. Mokry namiot i ciuchy, do tego glodne midges.. Szlag by trafil, cienko z nami. Jakies wymarle miasteczka po drodze. Szukamy cieplego noclegu..

Balintore-Ardgay. U podnozy Highlands.

Jutro wjezdzamy w gory. Wozki naladowane pieluchamu, kaszka i ratunkowym zestawem obiadowym. Przez kolejne 2 dni moze byc ciezko ze sklepami, nie mowiac o knajpach, czy hotelach. Nie martwie sie juz specjalnie o te wszystkie podjazdy, ktore nas czekaja, bo zdecydowanie lzej mi sie kreci i to ja jade z przodu.
Dzis bez wiatru, za to porzadnie nas rano zlalo. Wysuszylismy sie w kawiarni w Tain, gdzie spotkalismy 3 chlopakow z Wloch jadacych nasza trasa. Robia srednio 70mil dziennie (!!). Porobilismy sobie nawzajem zdjecia.
Pozniej odwiedzilismy obrazkowy kosciolek z kamieniem z IX w. (jedziemy szlakiem Piktow). Szereg takich glazow sluzyl do przekazywania wydarzen.
Kiedy pisze ten tekst siedzimy sobie z pelnymi brzuchami i namiocie pokrytym warstwa midges i pajakow-cieploludow. Wskakuja tez na nas od czasu do czasu psy, bo z braku laku rozbilismy sie w parku na sciezce.