Lerwick!

W niedziele, 5.sierpnia o 8.30rano dotarlismy na Wyspy Owcze! Udalo nam sie!
Przejechalismy 608km, podroz zajela nam 19 dni, w tym 2 resty. Nasza srednia predkosc 11.5kmh.
Tyle nowych miejsc, tyle wrazen..
Na tym konczymy naszego bloga. Dzieki za trzymane przez was kciuki i smsy. Dziekujemy wszystkim napotkanym wrozkom za wsparcie.
Skål!

Orkady.

Prognoza pogody nie sprawdzila sie. Wczesnym popoludniem, tzn. zaraz po sniadaniu, zaczelo padac. Przez pierwsza godzine jechalismy zwawo, potem rozbeczala sie Maryska. Udalo nam sie po drodze zobaczyc Standing Stones-kamienne kregi rytualne budowane tysiace lat temu. Orkady sa b. Ciekawym miejscem archeologicznym- pierwsze osady siegaja 5 tys.p.n.e., a to ze wzgl. Na wyjatkowo przychylny klimat wysp.
Jednakowoz nie dla nas. Pierwsze mozliwe schronienie okazalo sie rarytasem jesli chodzi o konsumpcje. Pomona Inn, Finstown. Jak juz nam pozwolili zostac, dostaliamy kubek herbaty i talerz ciastek, do tego piwo. Wszystko za 2 funciaki.
Kolejne 7 mil do Kirkwall, potem pizza u zakreconej Zoe. Wyczekany prom spoznil sie dodatkowe 2 godz, wiec urzadzilismy dzieciom szalas w poczekalni-spisal sie doskonale. Nie dostalismy kabiny, ale znalezlismy mile miejsca w kinie.

Thurso! Zegnamy Szkocje.

W koncu slonce! Pachnace szkockie laki-to cos wyjatkowego. Na taki dzien mozna czekac kilka deszczowych. Trasa do Reay przeszla nam szybko i milo-bez silnego wiatru i podjazdow.
W czasie przerwy na lody Jas wypatrzyl czerwona dziewczynke, jak sie po chwili okazalo-Kaline. Po chwili zajadalismy sie genialna pomidorowka mamy Agnieszki, a nasza Maryska kolysala sie w ramionach taty Romka. Brat Bartek zapoznal nas ze szczurami i pozyczyl nam straszna maske. Nie spotkalismy tylko malej siostrzyczki Malwinki, ktora slodko chrapala na gorze. Pani Agnieszko! Kazdy kolarz marzy o takiej zupie!
W Thurso zrobilismy piknik na placu zabaw, z kolacja z take away. Jas wybawil sie na hustawkach, aarysie dopadla miejscowa dziewczynka. Pod wieczor na prom i po poltorej godz. wyladowalismy w Stromness. W czasie rejsu widac bylo dluga chmure nad Orkadami, w ktora gladko wplynelismy..

Melvich hotel-rest nr 2.

Zostalismy 2 noce w Melvich Hotel. Niewielki, ale profesjonalny hotel ze swietna restauracja i prawdziwie angielskim ogrodem. W miejscu na koncu swiata.

Bettyhill-Melvich-koszmarne 13mil.

Na campie oprocz nas mieszkala w przyczepie-domku rodzina z Dover. (Byla tez jedna cyklistka, ale uciekla do hotelu.) John, lat 3, jak tylko zauwazyl Jasia, ze szczescia wyniosl wszystkie swoje pistolety na wode. Oprocz tego kupke straszydel. W koncu mozna bylo z kims pogadac! Zabawa byla przednia, bo chlopaki laly sie woda, co nie robilo zadnej roznicy, bo i tak lalo. Zrobilo sie zimno i silny wiatr. Starzy mieszkancy narzekali, ze lata jak nie na, tak juz pewnie nie bedzie w tym roku.
Ruszylismy w droge pozniej niz zwykle, troche sie ociagajac. Mielismy przed soba 13 mil, ale przez 3 dosc strome gory. Jakie dokladnie, okazalo sie juz w krotce. Jajecznicy starczylo na pierwszy, 7km podjazd. Wiatr byl tak silny, ze trzeba bylo pedalowac jadac w dol. Wylo tak glosno, ze nie slyszalam wlasnych mysli. Druga i trzecia gorka, choc mniejsze, daly nam porzadnie popalic, podobnie trawersy. Wleklismy sie pare godzin od czasu do czasu pstrykajac foty. Na szczescie dzieci slodko przespaly cala te makabre. Jedno karmienie w budce telefonicznej.

Midges i kleszcze, czyli uciekamy z lasu nad morze!

Tak sie skonczyl biwak na dziko-polowa druzyny zaliczyla po kleszczu, a wszyscy zostali do miesa objedzeni przez midges. To zdecydowanie najbardziej upierdliwa rasa na ziemi! I na pewno ostatni biwak w lesie tej wycieczki, poki zyje. Spakowalusmy manatki w ekspresowym tempie.
Po kilku km udalo nam sie snuadanie z kapiela w jeziorze, dopuki nie zaczelo lac..
Przejechalismy deszczowa doline Strathnaver,ktora slynela z kiedys najwiekszej hodowli owiec w Szkocji. Po drodze biwak w kosciele-suszrnie, karmienie, pielucha i herbata. Wieczorem, juz w lepszej pogodzie, dojechalismy do Bettyhill. Bajkowe widoki, piekna piaszczysta plaza-to miasteczko zawieszone na klifowym wybrzezu zrobilo na mnie najwieksze jak dotad wrazenie. Zielone lagodnosci z rozrzuconymi starymi kamiennymi domkami, a wszystko na koncu swiata Jeden malenki sklepik-poczta, opustoszaly hotel i zapyzialy camp. Moze nie brzmi to specjalnie zachecajaco, ale ja mam nadzieje wrocic kiedys w to miejsce.

Lairg-Altnaharra i jeszcze kawalek.

Dobra noc u pani Saddler w Lairg-sicho i cieplo, na przywitanie herbata i pranie w prezencie. Ciekawy dom, ciekawa historia. Po sniadaniu pozegnalismy sie w kolorowym, pelnym kwiatow ogrodzie. Pewnie juz sie nie spotkamy..
Nasza droga przez Highlands biegnie prosto jak biczem strzelil na polnoc. Wspinalismy sie w delikatnym, choc niekonczacym sie podjezdzie 12mil, stamtad reszta trasy w dol, do Altnaharra. W okol same laki i troche lasu. Czasem pojedynczo rozrzucone domostwa w oddali. Jedzie sie niestety glowna droga, ale ruch niewielki, bo na calej dlugosci jednopasmowka. Tutaj juz wyraznie pachnie odludziem.
Zaraz po przejechaniu przelamania Crask wjezdza sie w prost na Crask Inn-jest to stara gospoda, zalozona tak dawno jak w 1815 roku. Do dzis bez doprowadzonej elektrycznosci, bialy domeczek z zadbanym ogrodkiem rysuje sie abstrakcyjnie na tle rozleglego pustkowiach. W Crask Inn mozna zjesc, wyspac sie i nagadac. Gospoda prowadza 2 szalone panie- Szkotka i Holenderka. Dostalismy zupe, piwo, tosty i pake jedzenia na droge. Po 2 godz popasu wyjezdzalismy przy wiwacie komitetu pozegnalnego zlozonego z gospodarek i starych bywalcow.
Altnaharra, czyli hotel i 2 i pol farmy przejechalismy tylko, zeby po chwili rozbic oboz przy Loch Naver.